Moordverhalen

Natuurlijk zijn niet alle moorden hetzelfde. De meest ludieke en creatieve verhalen komen op deze pagina te staan. Schrijf zelf een mooi verhaal over hoe jij op koelbloedige wijze jouw doelwit neerschoot en misschien win jij wel de prijs voor het allermooiste verhaal!

Maaike van Campen

De Jager is niet meer! Ondanks dat hij vandaag met twee moorden uit de Vogelvrije-periode is ontsnapt, werd hij vermoord in café van Ouds. 

Het heeft even op zich moeten laten wachten, want hij was goed verstopt. Na een ochtend te wachten bij zijn hoorcollege (waar hij niet heen ging), was het deze avond zo ver.

Na even te wachten met Hamed voor café van Ouds, zag ik hem daar shinen met zijn gele bril. Pistool in mijn rechter hand, 3 schoten, dood. :)


De nèt niet moorden

Na mijn eerste moord, inmiddels bijna twee weken geleden had ik direct het rooster van mijn tweede slachtoffer bemachtigd. Woensdag om 11:00 staat de moord op Martijn Timmer op de planning: appeltje eitje. Deze gemakzuchtige houding kreeg echter een vreemde wending.

Al wachtend bij het het lokaal totdat mijn slachtoffer naar buiten zou komen, zat tot mijn grote verbazing mijn toekomstige moordenaar in hetzelfde lokaal. Mijn speurteam bestaande uit mijn introkids had me gelukkig verteld wie mijn moordenaar was, namelijk een ander introkind (dankjewel Émile!). Sluipend op mijn tenen probeer ik tussen de langzaamlopende kudde te komen en Martijn te pakken zonder dat mijn moordenaar me ziet. Helaas.. Ze lopen praktisch hand in hand het lokaal uit en ik moet een nieuwe poging plannen.

Martijn was ondertussen lekker gaan studeren op het Projectplein en zou binnen 10 minuten het ziekenhuis verlaten om naar zijn werkgroep te gaan. Ik ging lekker op een bankje voor de hoofdingang zitten, genieten van het zonnetje en kletsen met wat oudjes. Exact op het moment dat mijn slachtoffer de centrale hal betreed komt mijn moordenaar in de verte aangespurd. Ik moest het ziekenhuis in vluchten en begroette mijn slachtoffer in de safe-zone. Enkele minuten later volgde er een wilde achtervolging van het ziekenhuis naar het studiecentrum die wederom werd gestaakt door het mengen van mijn moordenaar.

Later op de middag onderweg naar de kantine in de hoop een lekker bakje koffie te scoren komt mijn moordenaar alweer achter me aangerend. Ik vlucht snel mijn lokaal in, helaas zonder koffie. Er volgden spannende uren; zou mijn moordenaar nog op me wachten als mijn college over 2 uur is afgelopen. SmP zorgde er gelukkig voor dat mijn weg naar huis helemaal vrij was. Even later op de avond was mijn vogelvrije slachtoffer gedood en mocht ik op zoek gaan naar Myrthe Schepers. Via mijn speurteam had ik weer snel een rooster bemachtigd. Helaas was dit ook doorgegeven aan mijn moordenaar (shame on you Kirsten). Uiterst voorzichtig liep ik richting het lokaal van de geplande moord om 9:30 voor Moeys B en ja hoor.. daar stond ze me op te wachten. Voor de vierde keer moest ik mijn moordpoging staken. Een uurtje later kreeg ik een appje dat deze fanatiekeling zelf was overleden. Mijn weg was geheel vrij Myrthe kon niet meer ontsnappen toen ik haar stond op te wachten voor Galenus. Nog geen kwartier later had ik mijn volgende slachtoffer, Aimane El Othmani, geïdentificeerd en met snelle hulp wist ik bloedlustisge moordenaar te vinden op het studieplein: double kill!

Hehe, na 2,5e week heb ik haar EIN-DE-LIJK te pakken! Na meerdere pogingen, ik heb niet geteld, maar ik denk rond de 16 pogingen, was het einde verhaal voor Jessica. Wel was ik bang voor reactie, want ik hoorde van men dat ze zo enthousiast was met bijvoorbeeld Lacrosse, dat ze mensen ging slaan wanneer het haar niet lukte. De fanatiekeling wist van haar o zo lieve intropapa Toon, bedankt he Toontje, dat ik haar had en ze had dan ook mijn gezicht in haar hoofd geprent. Hierdoor heeft ze me al die tijd weten te ontlopen, de slinkse vos. Maar nu, 16 oktober 2018 om 14.24 was het dan toch zover. Met mijn lieve introkindje ter plaatse werd ik meteen geïnformeerd wanneer Jessica zou arriveren. Echter koos ik ervoor om ook daar, achter een muur verschuild, af te wachten. Helaas kwam een van de spionnen van Jessica eerder aan dan Jessica zelf en deze wist haar nog te waarschuwen. Maar, er was geen ontkomen meer aan voor de lieve meid, want ze moest daar naar binnen. Als een ware maffiabende stond ik daar met mijn kameraden  te wachten op hét moment: de krullebol kwam aanlopen met angst in haar ogen. Ze keek me recht in mijn ogen aan en toen wist ik het: nu moet ik toeslaan. Ze probeerde nog te ontkomen door snel naar binnen te rennen, maar tevergeefs. Op het moment dat ze de deurklink vastpakte, klonken er doffe klanken door de Mertens gangen, resulterend in twee kogelgaten in het hoofd van Jessica. “Maar, ik heb hem twee weken weten te ontlopen..” waren haar laatste woorden. Met een vuist in de lucht liep ik terug naar de kantine, waar ik een luid applaus ontving van mijn achtergebleven achterban. Ik wil graag mijn moeder bedanken en ook mijn introkindje Rosan, die mij inside informatie gaf! 

Gewoon Boef man, Beng Beng


De moord van Job Hoonhorst

Ik sprong uit bed en vond mijn outfit bij elkaar die over de grond verspreid ligt. Toch maar m'n waterpistooltje meegenomen naar de Aesculaaf, 'just in case'. Daar aangekomen was de Gotcha-spanning voelbaar. Eén biertje om de spanning eraf te nemen dan. Eén biertje werd twee biertjes en twee biertjes werden een fust. Dit ging zo door, tot ik plots mijn target spotte. Snel mijn bier geadt en naar mijn jas gelopen om mijn Uzi eruit te halen. Halverwege vergat ik waarom ik ook alweer de Aesculaaf uit was gelopen en ging ik maar plassen. 10 minuten later was het wel raak. Nee zeggen kon Luuk niet, toen mijn lieftallige assistente hem bij zijn hand pakte en mee naar het terras begeleidde. Zijn hitsige glimlach veranderde al gauw in een verbaasde blik toen hij plotseling de ijskoude loop van mijn pistool op zijn buik voelde. Ik zei waarschijnlijk een coole quote uit een film, maar dat weet ik niet meer (thanks, Lustrumbier). De 'FUUUUCK' die hij schreeuwde zal voor altijd in mijn geheugen gegrift staan.


Op dat moment liep ik naar de zaal toe waar ik les had. Ik wist nog niet precies waar het was waardoor ik een beetje was omgelopen. Ik had mijn waterpistool nog niet gevuld op het moment dat ik hem zag. Ik heb dus snel mijn waterpistool gevuld en ben via de andere kant weer terug gelopen. Ik kwam hem tegen en schoot hem neer. Achteraf kwam ik er achter dat hij van iemand anders had gehoord dat hij mijn target was. Dus hij was op dat moment al voor mij aan het vluchten. Wat een man die Alwin.  


Ik denk dat ik een soort van positieve karma op heb gebouwd door al die jaren mijn bloed, zweet en tranen in de bloed-onder-mijn-nagels-halende Gotcha! spreadsheet heb gestoken. Ik heb namelijk binnen de eerste uren van het spel meteen iemand vermoord!! Het gebeurde rond 10 uur. Het slachtoffer was Pim van Sambeeck en ik kende hem wel, omdat ik ooit een pizza voor hem had gekocht. Toen was hij dus vanochtend opeens op de MFVN-kamer! Ik een geluk, maarja de MFVN-kamer is veilig grondgebied. Ik moest dus een smoes verzinnen om hem naar buiten te lokken. Buiten had ik alvast mijn pistool klaargelegd, maar al snel kwam ik te weten dat ik eerder de ruimte zou verlaten dan mijn slachtoffer. Gelukkig stond buiten nog het bord met de introfoto's en heel smooth vroeg ik 'Hee Pim, welk groepje waren jullie?'. Hij keek me echt aan van what the fuck waarom vraag je mij dit, maar hij kwam toch. En toen BAAAAAM KLETS, DDOOOOOD.

Vond het wel een beetje zielig, want ik denk wel dat hij fanatiek zou zijn geweest. Maar helaas pindakaas.


En we hebben weer een goed moordverhaal! Elise Avenarius heeft haar slachtoffer Linda Godding omgelegd en hier volgt haar horror story:

Ik heb Linda Godding afgeschoten! Onze kipnuggetmaat.
Het is als volgt gegaan........

Het was een koude, gruwe, donkere ochtend....ik trok mijn jas aan en stapte over de drempel naar buiten. De koude buitenlucht maakte een dansje door mijn haren. Ik gleed bijna uit over de ochtenddauw op de koude tegels. Ik rende zo hard als ik kon om de trein te halen, alsof ik zo beschoten kon worden..... Met mijn pistool in mijn binnenzak, appte ik mijn maat, Sofie Abels. Zij vertelde mij een afgrijselijk verhaal... ze heeft namelijk de hele ochtend met mijn slachtoffer Linda in de trein gezeten. Eenmaal op de uni aangekomen, nam ik plaats naast mijn maat Sofie. Ons plan was al dagen geleden uitgedacht.... Sofie speelde spion en appte Linda dat ze naar de beruchte Lammerszaal moest komen. Daar zouden wij haar in alle spanning opwachten. Sofie had de taak, het zenuwslopende moment te filmen. Met shampoo aan mijn handen (ja mijn shampoofles lekte) pakte ik mijn pistool. Hij gilbberde bijna uit mijn handen, wat een close call. Toen was het moment daar...Linda. Ze haalde haar laatste adem en knipperde nog een keer met haar wimpertjes. 
Ik richtte op mijn slachtoffer, midden in haar gezicht...daar ging ze dan....
Dag Linda...

De kipnuggets waren lekker

Lekker verhaal Elise, ga zo door!


Moord door Ruben van der Westen

Het was Maandag 1 Oktober. Zowel cohort 1 als 3 zaten in de benauwde Lammerszaal. Het plan ging zoals gepland, Victoria nam plaats en mijn rechterhand P. Fisscher ging naast haar zitten. Nu was het een kwestie van observeren en wachten. Wetende dat ik zelf ieder moment zelf in mijn rug geschoten zou kunnen worden werd de druk hoger en hoger. Na een zenuwslopend uur kondigde de professor aan dat we mochten gaan. Een appje van mijn rechterhand deed de zaak echter veranderen en wel op een positieve manier. “Victoria is al weg, maar ze heeft haar sjaal hier laten liggen”. Ik wist wat me te doen stond. “Hee, Victoria van der Ende toch?”. “Ja” zei ze, niet wetende wat haar te wachten stond. “Ik heb je sjaal gevonden, ze zeiden dat die van jou was” Zei ik. Haar achterdochtige blik veranderde in een glimlach, ze pakte de sjaal. “bedankt!” zei ze, maar de seconde dat de sjaal mijn hand vrij gaf veranderde haar blik in de blik van een hulpeloos dier, enkele seconden voordat het neergehaald wordt door de predator die het op de hielen heeft gezeten. Dat was hetzelfde moment dat mijn waterstraaltje haar recht in het hart trof. Ons respect gaat uit naar Victoria, die nog zó onschuldig was.


Niels Tittse heeft vandaag ook zijn eerste slag geslagen: Floor Praster ligt uit het spel. Hier volgt het verhaal van Niels:

Het begon als een mooie dinsdag, en ik zat rustig op het studieplein totdat ik mijn target zag praten met het meisje die ik gisteren per ongeluk voor haar aan zag en had afgeschoten (oeps). Ik keek naar haar en de verbazing was blijkbaar te zien in mijn gezicht, want ik hoorde haar zeggen “Kut, hij heeft me gezien!”, ik pakte mijn moordwapen (dat inmiddels verpakt was in 3 zakjes omdat die de dag ervoor mijn tas zeiknat had gemaakt. Ik zag Floor aanstalten maken weg te rennen en ik zette de achtervolging in. Toen kwam er een tegenslag, ze rende de damestoiletten in, maar ik wachtte geduldig op mijn kans en ging rustig op een stoel zitten. Ik hoorde haar bondgenoten af en toe zeggen dat ik er nog steeds was, maar ik bleef geduldig. Uiteindelijk besloot Floor haar lot tegemoet te komen en kwam naar buiten, toen ik haar in koele bloede vermoordde. Jammer, Floor.

Lekker bezig Niels!


Moord door Ruben Wissing

Het was vandaag de dag,

dat Lars van Hintum het levenslicht niet meer zag.

Om 13:30 stootte ik hem enigzins klungelig in zijn graf,

met een haperend pistool, dat mij paniek bracht.

Om te zijn of niet te zijn, dat is de vraag...

Genoeg connecties binnen de sjaars, dat is toch gaaf!

Zo achterhaalde ik zijn foto, rooster en huidige locatie in de Lammerszaal,

Ondanks zijn oh zo lege profiel, oh zo vaal.

Toen hij het wilde oorlogsveld betrad, stond ik al klaar,

En vlak voor de deur, beïndigde ik zijn leven met een onhandig gebaar.

Wie weet tot het volgende moordverhaal,


Ruben Wissing hoopt dat jullie van dit verslag hebben gesmuld als een koningsmaal!